Hello everyone!!!

I hope you are doing well, or at least trying to. I feel a little tired and a little well at the same time. The tiredness has not completely left me yet, but I am doing my best. Now, let’s move on to the second part of our visit to the Heydar Aliyev Museum.

In my previous blog, I shared the entrance area and the fruit sculptures located nearby. Now it is time for music. I do not know whether you have ever listened to Azerbaijani music, but I find it to be highly emotional and heavily instrument-focused.

They are particularly talented when it comes to string instruments. Just as we, as Turks, have a fondness for the saz, Azerbaijanis have a deep affection for the tar. It can be considered a national instrument. Of course, this section of the museum does not only feature the tar.

At the entrance of this section, we were welcomed by string instruments that looked very familiar to me. Since I have tried playing some of them before, I did not feel like a stranger at all, nor did I need to imagine what they might sound like. In fact, the museum has been quite helpful in this regard.

In almost every section, there is a specific recording that demonstrates what that instrument sounds like. I really loved this. It is a wonderful detail, especially for foreign visitors. I only wish the glass did not reflect so much. Unfortunately, there is nothing that can be done about that.

Most of the information screens were touch-sensitive. I discovered this by accident. As someone who is rather clumsy, it is hard for me not to bump into things. Once I realised this, I immediately started exploring them. To be honest, I understand English better than I understand Azerbaijani. Because I am out of practice and because new words are constantly being added to languages, I have had some difficulties recently. We shall see what happens in the future.

After selecting the English option on the screen, I learned some wonderful information. I do not think I will have any issues regarding sources of information here.

I would like to ask you to pay attention to one of the photos above. Three instruments are attached to each other. I found this quite fascinating. While I struggle to play even one instrument, at least one person in history managed to play this. I wonder what kind of music they played.

After the oud among the string instruments, I honestly got a little confused about which section was which. That was partly because my dear mother and aunt kept pulling me from one place to another. At times, I saw a small harp-like instrument, and at other times, I tried to understand exactly what the instrument was by looking at the screens.

I even came across an instrument similar to the qanun. It did not feel strange at all. It is a very difficult instrument to play and requires great attention to detail. I was never good at such things.

When I saw the kemenche section, I could not help but slow down. I love the kemenche. My cousin and my cousin’s spouse are music teachers, and my brother-in-law plays the kemenche beautifully. I especially enjoy listening to him. As I approached the end of the musical instruments section, I also came across several accordions. Personally, I am not a great fan of its sound, but when used in the right place and in the right amount, it can be wonderful. I do not particularly enjoy listening to pieces made up solely of accordion.

This part of the museum made me think that perhaps I should return to playing music. At the very least, I have a saz at home, but I am not very talented in this area. My thick fingers do not help at all. We shall see what time has in store for us.

There were also wind and percussion instruments inside, but the photos I took turned out very poorly. The reflections on the glass were extremely frustrating. For this reason, I do not think there is much point in sharing familiar instruments whose existence we already know.

That is all for the instruments section for now. See you in the next part. Take care of yourself in advance, stay in health and love, and please remember that;

You are the only one of you.

Herkese merhabaaa!!!

Umarım iyisinizdir ya da iyi olmaya çalışıyorsunuzdur. Ben kendimi biraz yorgun biraz iyi hissediyorum. Üzerimden hâlâ yorgunluk tamamıyla gitmiş değil fakat elimden geleni yapıyorum. Şimdi gelelim Heydar Aliyev Müzesi'ndeki ikinci bölümümüze.

Geçtiğimiz blog içerisinde sizlerle giriş kısmını ve hemen yakınlarındaki meyve heykellerini paylaşmıştım. Şimdi ise sıra müziğe geldi. Bilmem hiç Azerbaycan müziği dinlediniz mi fakat oldukça duygusal ve enstrüman ağırlıklı olduğunu düşünmekteyim.

Özellikle de telli çalgılar konusunda oldukça yetenekli bir toplum. Türkler olarak biz nasıl sazı seversek Azerbaycanlılarında tara sevgisi öyledir. Ulusal çalgı denilebilir. Elbette müzenin bu kısmında sadece tar bulunmuyor.

Bu bölüme girişte bizi gözüme oldukça tanıdık gelen telli çalgılar ile başladık. Bazılarını çalmayı denediğim için hiç yabancılık çekmedim açıkçası, ya da seslerinin nasıl olabileceğini düşünmedim. Zaten müze bu konuda oldukça yardımcı olmuş.

Neredeyse her bölümde o enstrümanın nasıl bir sesi olduğuna dair belli bir kayıt bulunuyor. Ben bunu çok sevdim. Özellikle yabancı ziyaretçiler için harika bir detay olmuş. Sadece dilerdim ki camlar bu kadar parlama yapmasın 😂 Ona da yapacak bir şey yok ne yazık ki.

Bilgilendirme ekranlarının çoğunluğu dokunmatikti. Bunu da kazara öğrendim. Malum sakar birisi olunca bir yerlere çarpmadan duramıyorsunuz. Tabii bunu gördükten sonra hemen karıştırmaya başladım 😂 Biraz gerçekçi konuşmak gerekirse Azerbaycan dilini anladığımdan daha iyi bir şekilde İngilizce'yi anlıyorum. Pratikten düştüğüm için ve bir dile sürekli yeni kelimeler eklendiği için son zamanlarda biraz sorun yaşadım. Bakalım ilerleyen süreçte ne olacak.

Ekranda İngilizce seçeneğini seçtikten sonra harika bilgiler öğrendim. Ayrıca burada bilgi kaynağı sorunu da yaşayacağımı düşünmüyorum açıkçası.

Yukarıdaki fotoğraflardan birisine dikkat etmenizi rica ediyorum. 3 adet enstrüman birbirine yapışık bir şekilde. Bana oldukça ilgi çekici geldi. Bir tanesini ben çalmakta zorlanırken tarih boyunca en azından 1 insan bu enstrümanı çalabilmiş. Acaba nasıl şarkılar çalıyorlardı?

Telli çalgılardan Ud'dan sonra açıkçası bir noktada hangi bölüm hangisiydi diye karıştırdım fakat o biraz da benim canım annem ve teyzemin sürekli bir oraya bir buraya beni çekiştirmesiyle oldu. Bazen minik bir harp benzeri müzik aleti gördüm bazense ekranlara bakarak spesifik olarak o aletin ne olduğunu anlamaya çalıştım.

Hatta bir kanuniye benzer bir alet bile gördüm. Açıkçası hiç de garip gelmedi. Çalması oldukça zor bir müzik aletidir. Detay ister. Ben hiç beceremedim bu tarz işleri.

Kemençe kısmını görünce kendimi alamadım hemen ilerlemekten. Kemençeyi severim kuzenim ve kuzenimin eşi müzik öğretmenidir ve eniştem çok da güzel kemençe çalar. Özellikle de onu dinlemeyi pek bir severim. Müzenin müzik aletleri bölümünün sonuna yaklaşırken birkaç akordiyona da rastladım. Şahsen sesinin severi değilim fakat doğru yerde doğru miktarda kullanıldığında harika olabiliyor. Bazıları gibi sadece akordiyondan oluşan bir parça dinlemeyi pek sevmiyorum.

Müzenin bu kısmı bana belki de çalmaya geri dönmem gerektirdiğini düşündürdü açıkçası. En azından evimde bir saz var fakat ben bu konuda pek bir yeteneksizim. Kalın parmaklarım bana hiç de yardımcı olmuyor. Bakalım zaman ne çıkaracak karşımıza.

İçeride üflemeli ve vurmalı çalgılar da bulunuyordu fakat benim çektiğim fotoğraflar çok kötü durumda. Camın yansıttığı şeyler çok sinir bozucu. Bu yüzden varlığını bildiğimiz klasik şeyleri tekrar paylaşmanın bir anlamı yok sanırım.

Şimdilik çalgılar bölümünden bu kadar. Bir sonraki bölümde görüşmek üzere. Kendinize dikkat edin, sağlık ve sevgiyle kalın ve lütfen unutmayın ki;

Bu dünyada sizden başka bir tane daha yok.