တကယ့် ရုပ်ရှင်

လက်တွေ့ကျ လွန်းတဲ့ ရုပ်ရှင်၊ တနာရီလောက် အထိ ကြည့်နေလည်း ဘာကြီးလဲကွာလို့ ထင်ရမယ့် ဇာတ်လမ်းမျိုး။ မင်းသား မပါဘူး၊ မင်းသမီး မပါဘူး။ အားလုံးက ဒီဇာတ်လမ်းမှာ မင်းသားတွေ မင်းသမီးတွေပဲ။ လူတိုင်းက ကိုယ့်ဇာတ်လမ်းမှာ ဇာတ်လိုက်တွေပဲ မလား။ အဓိက ဇာတ်ဆောင်ရယ်လို့ ဒီဇာတ်ကားမှာ တိတိကျကျ လက်ညှိုးထိုးပြလို့ ရမယ့်သူ မရှိဘူး။ သဘာဝကျကျ ဇာတ်ရုပ်တွေပဲ ဒီဇာတ်လမ်းမှာ မြင်ရမယ်။

ဟာခနဲ ဟင်ခနဲ အံသြသွားရမယ့် အခန်းမျိုး မပါဘူး။ အလှည့်အပြောင်း အကြီးတွေ မပါဘူး။ အို ကုန်ကုန် ပြောရရင် လူအများစု စိတ်ဝင်စား မျှော်လင့် တတ်တဲ့ အလှည့်အပြောင်းမျိုးတွေ ဒီဇာတ်လမ်းမှာ မပါနေပေ။ တချို့ဆို ကြည့်နေရင်းနဲ့တောင် စိတ်ပျက် လက်ပျက်တွေ ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။ ဒီကားကြည့်မယ့် အချိန်တွေ အစား တခြားဟာ လုပ်၊ တခြား ဇာတ်ကား ကြည့်တာကမှ ကောင်းဦးမည်လို့ တွေးမိလိမ့်မယ်။

ကျနော် ကြည့်ဖူးသမျှ ဇာတ်ကားတွေထဲ နောက်ထပ် ရုပ်ရှင် မဆန်တဲ့ ဇာတ်ကား တကား ထပ်တိုးသွားခဲ့ပါပြီ။

ဇာတ်လမ်း ကရိုးရိုးလေးပါပဲ၊ ဇာတ်လမ်းတင် မဟုတ်ဘူး တင်ပြပုံကလည်း ရိုးရိုးလေး သဘာဝအတိုင်းပါပဲ။ လူ့ စရိုက်၊ လူ့ သဘာဝ၊ လူ့ စိတ်တွေကို တင်ပြသွားပုံလေးက အတော်လေး သပ်ရပ်ပါတယ်။ အစနဲ့ အလည်မှာ ကြည့်ရှုသူတွေကို စိတ်ဒုက္ခ ပေးခဲ့သမျှကို အဆုံးပိုင်းမှာတော့ ဖြေဆေးလေး ပြန်ပေးခဲ့ပါတယ်။

ကျနော့် အနေနဲ့ ပြောရရင်တော့ ဒီဇာတ်ကားက သဘာဝကျကျ နဲ့ သရော်ပြသွားတဲ့ ဇာတ်ကား တကားလို့ မြင်မိပါတယ်။