A Traveler's Diary / Bir Gezginci Günlüğü ( EN-TR)

Even the boat that will take us on our excursion is waiting, ready to go. Every weekend, I leave home before the sun has fully risen. A week in advance, we determine the hiking and excursion destinations within our "Doğa" (Nature) WhatsApp community and notify everyone. We meet up with the group at the designated spot and set off. Sleepy yet excited faces gather together; with the aroma of tea and coffee from our thermoses in the air and our colorful backpacks slung over our shoulders, we begin our adventure.

Bizi geziye götürecek olan teknemiz bile hazır bekliyor. Her hafta sonu daha güneş tam olarak yükselmeden, evden çıkıyorum. Bir hafta öncesinden rotam doğa adında kurduğumuz whatsapp topluluğundan grubumuzda yer alan kişilerle yürüyüş ve gezi düzenleyeceğimiz noktaları belirleyerek herkesi bildirendiriyoruz. Grubumuzla belirlediğiniz noktada buluşarak yola çıkıyoruz. Uykulu ama heyecanlı yüzler bir araya geliyor. Termoslara doldurduğumuz çay ve kahvelarin kokusu eşliğinde ve renkli sırt çantalarımızı omuzlarımıza alıp, maceramıza başlıyoruz.

My favorite moment of any nature excursion or hike has always been the start. That is when everyone has gathered; everyone has arrived, and plans have been made. Faces wear expressions that promise a wonderful day ahead. We set off with excitement, fully aware that while we might be a bit exhausted by the end, our souls will be filled with peace. Before setting out, I always make a point of asking: "Does everyone have enough water? If it looks like rain, is there anyone without a raincoat? Is everyone comfortable?" These questions might seem like mere habit, but the nature and climate of the Mediterranean love to catch you off guard. The air, cool at the start of the morning, can quickly give way to the scorching heat of the midday sun. Even on a trail that appears gentle, a winding path can suddenly lead to a steep, rocky passage.

Bir doğa gezimizin ya da yürüyüşümüzün en sevdiğim anı her zaman başlangıcı olmuştur. Çünkü herkes toplanmıştır. Herkes gelmiştir. Planlar yapılmıştır. Yüzlerde bugünün güzel geçeceğini hissettiren bakışlar vardır. Heyecanla yola çıkılır. Herkes günün sonunda biraz fazla yorulacağını ama ruhuna huzur işleteceğini çok iyi bilir. Her zaman için bir yürüyüşe çıkmadan önce mutlaka yanınızda yeterince su var mı? Eğer hava yağacak gibi ise yağmurluğu olmayan var mı? Herkes rahat mı? diye sorarım. Bu sorular alışkanlık gibi görünür ama Akdeniz'in doğası ve iklimi insanı şaşırtmayı sever. Sabah serin başlayan hava öğleye doğru kavurucu güneş sıcağına dönüşebilir. Sakin görünen bir patikada da virajlı yollardan sonra bir anda taşlı ve dik bir geçitle karşılaşabiliyoruz.

After a brief introduction, I share our hiking plan. We will first proceed along the lakeshore, then descend into the cool shadows of the canyon, and finally, towards the end of the day, follow old trails stretching from the mountain foothills down to the Mediterranean coast. Today’s excursion will be more than just a hike; we will also get to know the geography of the region we inhabit.

Kısa bir tanışma merasiminin ardından yürüyüş planımızı paylaşıyorum. Önce göl kıyısından biraz ilerleyecek, ardından kanyonun serin gölgelerine inecek, günün son bölümlerinde ise dağların eteklerinden Akdeniz kıyılarına doğru uzanan eski patikaları takip edeceğiz. Bugün ki gezimiz sadece yürüyüş olmayacak. Aynı zamanda yaşadığımız bölgenin coğrafyasını da tanıyacağız.

We begin our first steps along the lakeshore. In the early morning, the reflection stretching across the water seems to extend endlessly. We could hear the sounds of birds amidst the reeds rising around us. The surface of the lake was calm and still, barely stirring. Even the quietest members of the group wanted to stop here and take photos. I waited for them—and rightly so; some scenes simply need to be immortalized.

İlk adımlarımızı gölün kıyısından başlıyoruz. Sabahın erken saatlerinde gölün üstünde bir çizgi gibi yansıyan görüntü uzadıkça uzuyor. Ertafımızda yükselen sazlıkların arasından kuş seslerini duyabiliyorduk. Gölün üstü sessiz sakin ve nerdeyse hiç kıpırdamıyordu. Grubun en sessiz üyeleri bile burada durup fotoğraf çekmek istediler. Haklı olarak onları bekledim. Bazı manzaraları ölümsüzleştirmek gerekiyor.

After passing the lake, we entered a gently sloping dirt path through the woods. We made our way over stones embedded in the earth, occasionally struggling to clear a path through the thickets and thorns blocking our way. As we walked through the forest, we would sometimes see a massive, multicolored butterfly—shimmering like a rainbow—fluttering away overhead. We moved further and further away from the lake, walking amidst the bushes, trees, and diverse vegetation. Then, we ventured into terrain characterized by frequent ups and downs, following one another along narrow trails through a forest dominated by pine and oak. Although the sun occasionally slipped behind the clouds, we could still feel the rising temperature of the air.

Gölün ardından ormanlık hafif yokuşlu bir toprak yolun içine girdik. Toprağa yapışan taşların üzerinden geçtik. Arada önümüze kapatan çalılardan ve dikenlerden kurtulmaya çalıştık. Bazen ormanın içinden yürürken kocaman rengarenk bir gökkuşağı renginde bir kelebeğin tepemizden uçarak uzaklaştığını görüyoruz. Çalıların, ağaçların ve farklı türden olan bitki otlarının arasından yürüyerek gölgen iyice uzaklaşıyoruz. Sonra oldukça inişli çıkışlı bir bölgenin içine dalıyoruz. Çam ve meşe ağırlıklı bir ormanın içinde dar yollardan geçerek birbirimizi takip ediyoruz. Her ne kadar güneş arada bulutların arasına saklanıyor olsa da havanın yükselen sıcaklığını hissedebiliyorduk.

We passed through the forest and arrived at a spot surrounded by majestic mountains and abundant rock formations. We had also gained some altitude; as sheer rock walls rose on either side of us, the temperature dropped. It was enchanting to reach such cool air after just a few hours' hike from the sunny Mediterranean coast. We were tired; as we walked single-file through narrow passages, we could hear the sound of our own breathing. Occasionally, we crossed sections featuring small streams. The rocks along our path had been sculpted into unique shapes by the water, and we paused frequently to admire them. Nature had reshaped the landscape here.

Ormanın içinden geçip, etrafımızda heybetli dağların ve kayalıkların bol olduğu noktada geldik. Biraz da yükseğe çıkmıştık. Kayalık duvarlar iki yanımızdan yükselirken sıcaklıkta düşüyordu. Akdeniz'in güneşli kıyılarından birkaç saatlik yürüyüşle böyle bir serinliğe ulaşmak insanı büyülüyordu. Yorulmuştuk. Özellikle dar geçitlerden tek sıra halinde yürürken nefes alış verişlerimizi duyuyorduk. Zaman zaman küçük su akıntıların olduğu bölümlerden geçtik. Geçtiğimiz noktalarda kayaların su aşındırmasından kaynaklanan farklı şekilleri oluşmuştu. Onlara durup durup baktık. Doğa buraları yeniden şekillendirmişti.

We took our lunch break on a flat stretch of ground just beyond the rocky terrain and mountains. Everyone settled into a spot that suited them and placed their packs in front of them, taking out the food and drinks they had prepared. Olives, cheese, bread, tomatoes—whatever they had brought—emerged one by one from the bags. There is a saying about nature: shared food always tastes better. One of our friends served us all tea from a large thermos. As we sipped our tea, those with knowledge about the flowers and plants we had seen along the way shared what they knew with one another.

Öğle molasını kayalıkların ve dağlarının çıkışında düzlük bir alanda verdik. Herkes kendine uygun bir yere çömeldi. Çantasını önüne koydu. İçinden kendi hazırladıkları yiyecek ve içecekleri çıkardı. Zeytin, peynir, ekmek domates artık ne varsa hepsi çantadan tek tek çıktı. Doğada bir söz vardır. Paylaşılan yiyeceklerin tadı her zaman daha güzel olur. Bir arkadaşımız büyük termosuna koyduğu çaydan hepimize ikram etti. Çaylarımızı yudumlarken yolda gördüğümüz çiçekler ve bitkiler hakkında bilgisi olanlar birbirine anlatmaya çalıştı.

After the break, we headed once more toward the towering, majestic mountains. The path grew rugged. The incline steepened. As we walked, the sound of our breathing became more audible. With every arduous step, the landscape unfolding before us shifted in appearance. Below, the Mediterranean coastline stretched out, where the blue of the sea met the green and gray of the mountains. From a distance, one could see small coves, orange groves, and tiny village houses clinging to the shore.

Molanın ardından yine yüksek heybetli dağlara doğru yöneldik. Patika sertleşti. Eğim arttı. Yürürken nefes alış verişlerimiz daha sesli duyulmaya başladı. Her zor adımımızın ardından önümüzde açılan manzaranın şekli değişiyordu. Aşağıda Akdeniz'in kıyıları uzanıyor, denizin mavisi dağların yeşil ve grisiyle buluşuyordu. Uzaktan baktığımızda, küçük koylar, portakal ağaçları ve kıyıya tutunmuş küçük köy evleri görünüyordu.

We brought our group of about ten people to a halt at a spot near the summit. No one spoke; we simply listened to the sound of the wind. At moments like these, rather than leading, I focused on ensuring that everyone shared in the same experience—after all, we had come here to escape our daily lives, the city, and the relentless pace of the everyday grind.

Zirveye yakın bir noktada yaklaşık 10 kişilk grubumuzu durdurduk. Kimse konuşmadı. Sadece rüzgarın sesini dinliyorduk. Böyle zamanlarda liderlik etmekten çok, herkesin aynı tadı almasını sağlamaya çalışıyordum. Çünkü hepimizin gündelik hayattan, şehirden ve gündelik koşturmacadan uzaklaşmak için buralara gelmiştik.

One of the wonderful aspects of these walks is the sense of family that forms in each of our hearts as we part ways with the people we met that day—because, for that day, we have all been part of the same story. Sending my love to you all.

Böyle yürüyüşlerimizin bir güzel tarafı da o gün için tanıdığımız kişilerden ayrılırken, her birimizin yüreğinde oluşan aile hissiyatının oluşmasıdır. Çünkü hepimiz o gün için aynı hikayenin bir parçası olmuşuzdur. Hepinize sevgiler.